|
Uwaga!
Rusza nowa specjalizacja!
Dzięki programowi: Literatura stosowana wydoskonalisz sprawność publicznego przemawiania i argumentowania oraz wyćwiczysz umiejętność
konstruowania różnego typu tekstów użytkowych i artystycznych, przygotowując się w ten sposób do prac: wydawcy, redaktora, edytora, księgarza, animatora kultury, recenzenta, kierownika literackiego w placówkach kulturalnych, copywritera, specjalisty PR, rzecznika.
[więcej]
* * *
Katedra Literatury i Tradycji Oświecenia kontynuuje badania nad polskim oświeceniem
i jego oddziaływaniem, zainicjowane przez prof. Zdzisława Skwarczyńskiego, twórcę rozpoznawalnej i zasłużonej dla badań historyczno-
-literackich szkoły naukowej, budowanej w latach 60. XX wieku na łódzkiej polonistyce uniwersyteckiej.
W kierowanej przez Profesora Katedrze Literatury Oświecenia, Pozytywizmu
i Młodej Polski następowało intensywne dojrzewanie młodych uczonych. Bezpośredni uczniowie Profesora: Ryszard Wierzbowski i Wiesław Pusz, uczestniczyli w inicjatywach środowiska skupionego wokół Pracowni Literatury Oświecenia Instytutu Badań Literackich PAN, zyskując z racji cenionego dorobku wysoką pozycję wśród oświeceniowych literaturoznawców. Katedra kierowana
w latach 1986–1988 przez Ryszarda Wierzbowskiego (do Jego śmierci), a potem przez Wiesława Pusza, po wydzielaniu się z niej w 2007 r. Katedry Literatury
i Tradycji Oświecenia, kształtuje na progu XXI wieku czwarte już pokolenie badaczy Oświecenia.
Prowadzone badania, zgodnie z naukową tradycją Katedry, obejmują literaturę
i kulturę polskiego Oświecenia od jego początków, przez fazę stanisławowską,
po lata 40. XIX wieku. W kręgu zainteresowań i naukowych przedsięwzięć najważniejsze miejsca zajmują:
· analiza i interpretacja charakterystycznych dzieł rodzimego Oświecenia;
· aktywność literacka i wydawnicza pisarzy Oświecenia (po lata 90. XIX w.);
· współistnienie trzech nurtów literackich w dobie stanisławowskiej;
· długie trwanie klasycyzmu i sentymentalizmu w teorii i praktyce literackiej
XIX i XX wieku;
· krystalizacja i ewolucja form gatunkowych;
· konsekwencje rozkwitu kultury literackiej i życia literackiego;
· twórczość środowiskowa: literatów, studentów oraz animatorów kultury szlacheckiej;
· formy i dorobek literatury okazjonalnej oraz okolicznościowej;
· kształtowanie się i rozwój literatury stosowanej oraz chwilowej;
· kariera i funkcje meliki;
· rozwój teatru i form teatralnych;
· edytorskie opracowanie i publikacja ważnych, a niedostępnych
tekstów literackich.
|
